ACIYA AĞIT

 
Metruk bir şehir kadar ıssız,

Bir suçlu edâsıyla mahkûm,

Sürgün evi kadar mahrûm…

 

İyi olan ne varsa, yanmaya yüz tutmuş

Ki, farkında olmadan hayattan kopmuş…

 

Ve çoğaldı kırık dökük hayatlar,

Kuyular kazan, katı yürekli insanlar!

 

Nasıl da kîn birikmiş içimizde,

Karanlıklar, aydınlığı örtme düşünde…

Bir zemheri soğuğunun bıraktığı,

Soğuk ve sessiz çığlıktan öte,

Kalmadı tutunacak bir dal, elimizde!

 

Uçurumlar, ayaklarımızın ucunda!

 

Merhamet!

Ne kadar da ağır bir yükmüş meğer

Kana susamış sînelerde…

Hangi şehri desem ki, zulüm sarmış

Vebâ salgını gibi her yerde…

Âh yüreğim âh!

Yanıyor ateşler içinde

Şu gönül harmanım…

Gökyüzü bulutsuz, yeryüzü kurak

Feryâtlar yağıyor sağanak sağanak

Sonra yağmur…

Küllenen acılar üstüne!

 

Kaskatı kesilmiş duygular

Alıp götürüyor bir rüzgâr,

Öteler ötesine…

 

Baharı olmayan bahçemde,

Tüllenen merhamet umutları,

Gözyaşlarımla karışınca toprağa…

 

Âhlar sürdüm göğe açılan avuçlarıma

Ve elem sürdüm gözpınarlarımın kıyısına

Sancılı hislerimi bıraktım, dipsiz kuyulara!

 

Sesim ulaştıysa arşın kubbelerine,

Kıyıya vurduysa cansız bir beden,

Sessiz ve kimsesizliğin sâhilinde!

                    ŞEREF İŞLEYEN

Avatar
Adınız
Yorum Gönder
Kalan Karakter:
Yorumunuz onaylanmak üzere yöneticiye iletilmiştir.×
Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, müstehcen, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.