Aç bahtımı

bir goncaya döndür yeniden

Alnımda tüten yangını

söndür yeniden

Rabbim

kırıver gölge oyuncaklarımı

Her zerremi

bir kalbe büründür yeniden

Yakmayan Ateş

Ruhum ve tenim

kol kola

çıkmıştı yola

Bir mancınık üstünde dururlar

hâlâ

Rabbim

kor ateşlerde yıkanmak varsa

İbrahim’i yakmayan türünden yolla!

Dar/ağ/acı

Talih seni koymuşsa

bezirgân yerine

Sözcükleri çek üstüne

yorgan yerine

Bir şairi sehpada görürsen

iyi bak

Mısralarıdır sallanan

urgan yerine

Güzel Aldanış

Aldanmayı sev

kalbine suç bulma

yeter

Aklın takılıp ritmine

geç kalma

yeter

Âdemlere bazen koca cennet yetmez

Havvalara bazı bazı bir elma yeter

Tenezzül

Bazen çabadır

sestir emektir yaşamak

Hatta üç öğün

kaygı yemektir yaşamak

Düşmüşse eğer toprağa

Adem babamız

Dünyaya tenezzül mü demektir

yaşamak

Keşke"siz Ömür Var mı?

Günler çabucak

şöyle

veya böyle geçer

Hep bir acaba duygusudur

neyle geçer

Ömrün bütün efsanesi belkiyle sürer

Ömrün yarısından çoğu

keşkeyle geçer

Çoban Armağanı

Sen bir koca kentin

okyanus gözlü kızı

En zengini en gamsızı

en kaygısızı

Varken babanın bir de

sakız fabrikası

Mümkün mü getirmek sana

bir çam sakızı

Gitmek Ne Kolay

Bin yıldızı

bir çırpıda kaymış gördüm

Ardınca gidenler

dolunaymış gördüm

Gitmek ne kadar zor

ne çetinmiş kalmak

Gittin

gidebilmek ne kolaymış gördüm

Küs

İsmin

bir ümit şarkısının ismi dedim

Albümlere hapset

bu soluk resmi dedim

Özlem de

uzaklık da kabulüm derken

Naz yap dedim ey sevdiceğim

küs mü dedim

Kader Bu

Ruhlar

ebedî aşk ile yoğrulmakta

Canlar

yeni bir şenliğe çağrılmakta

Besbelli kader böyle

bütün âşıklar

Çölden dağa

dağdan çöle savrulmakta

Gözyaşına Güzelleme

Neyzen mi o

kimdir

‘ney’i inletmekte

Bir söyleten elbet bizi söyletmekte

Eşya yaratılmış diye

toprak ve sudan

Can toprağa

gözler suya meyletmekte

Bütünleme

Herkes gibi biz de öyle geçtik

dostum

Kanunla kemanla neyle geçtik

dostum

Tembellik edip çalışmadık dersimize

Biz

aşkı bütünlemeyle geçtik

dostum

En Erken Ölüm

Neslihan’ımız için

Bir yolcu mu

kutlu bir misafir miydin?

Yaldızlı

gümüş sırmalı

kaftan giydin

Dünyadaki akşam yemeğinden

ne çıkar

Cennetteki kahvaltıya davetliydin

Bomboş Liman

Zannetme ki

hiçbir yaranın merhemi yok

Her sahnede

bahta küsmenin âlemi yok

Ömrünce neden

sahi neden boş kalmış

Kalbim dediğin limanda

hiçbir gemi yok

Anne Aydınlığı

Bir yaz günü

annem yıkamış karla beni

Şimdiyse

kıyaslamakta kuşlarla beni

Ben kendi karanlığımda

savruldukça

Yıldızlara komşu kıldı

ısrarla beni

Hayırsız Oğul

Dönmez mi o

hülyası sınırsız oğlun

Berduş tabiat

hayli sabırsız oğlun

Söyler misin anne

hiç şaşırmaz mıydın

Bir gün çıkagelseydi

hayırsız oğlun

Çocukların İktidarı

Her saniye

çevremizde var olsunlar

Biz sonbahar

onlarsa bahar olsunlar

İster misiniz

cennete dönsün dünya

Öyleyse

çocuklar iktidar olsunlar

İnci ve Sedef

Dünya bir istiridye/ Dönüşelim bir inci tanesine

-Sezai Karakoç

Pişmanlığı tattık

kara bir sancı gibi

Sonsuz deneyimler yaşadık

öncü gibi

Bir gün çıkarıldık

sürülüp cennetten

Düştük sedefin kalbine

bir inci gibi

Gülle Başla Gülle Bitir

Sezai Karakoç için

Galip gibi

bir hüznü içip kanmıştır

Bir kutlu rüyayı

her vakit anmıştır

Yıllar yılı

gülle başlamıştır bu şiir

Besbelli

bugün gülle tamamlanmıştır

Gök Çadır Güneş Bayrak

Beş bin senedir

yeryüzü öz toprağımız

Dağlar ve denizler

dalımız

yaprağımız

Bizler güneşin doğduğu yerden geldik

Gök kubbe çadır

ayla güneş bayrağımız

Sevgimle de Kavgamla da

Geldim doğudan

yeryüzü mülküm diyerek

Sevmek ve yaşatmak

yüce ülküm diyerek

Bazen kanat oldum size

bazen mızrak

Sevgimle de

kavgamla da Türk’üm diyerek

Taşlar Bağlı

Ballar talan olmakta

petekler serbest

Kalsın ne olur

bâri

çiçekler serbest

Cellatları baş tacı kılan dünyada

Taşlar yine zincirli

köpekler serbest

Gelsin Ebabiller

Kan damlasa sevdamıza

kandillerden

Kargış ve kahırlar dökülür

dillerden

Âciz ve ucuz düştü

sapan taşlarımız

Bir taze haber yok mu

ebabillerden

Bir de Cehennem Olsun

Yâ Rab

kurumuş bağrıma

şebnem gönder

Aşk ülkeme bir parça da

meltem gönder

Cennet kuruyorsun

nice mazlumlar için

Zalimler için bir de cehennem gönder

Doğu Türkistan’da Yaşamak

Bir kez nefes almak ağu

Türkistan’da

Dünyadaki zulmün çoğu

Türkistan’da

Herkes niye kör sağır

duyarsız ve katı

Kan nehri akarken

Doğu Türkistan’da

Mescid-i Aksa Hüznü

Menzil çok uzak

yük çok ağır

yol çok uzun

Her zerresi bir damla ateş

ruhumuzun.

Gözyaşları kanlı Kubbetü’s-Sahra’nın

Çoktan beridir

Mescid-i Aksa mahzun

Boş Kaldı Cehennem

İster ki

nehirler gibi aksın kanlar

Hatta güpegündüz

sebil olsun canlar

Çoktan beri nerdeyse

cehennem bomboş

İsrail’e toplandı

bütün şeytanlar

Kudüs İstanbul’dur

İlk kıblemiz olmak

ne muazzam bir onur

Namus ve şeref misali

elbet korunur

Aslında Kudüs

Kudüs değildir yalnız

Hem Mekke Medine

hem de İstanbul’dur

Dost istediğin anda

çağır aynaları

Dilsiz kötürüm

kör ve sağır aynaları

Benzerleri yoktur hani sır saklamada

Sır ver

sabır al

sonra da kır aynaları

Son Güzel Ses

Bin yıl ötelerden

duyulan nutkuyla

Bağlandı gönül

ritmine

bin tutkuyla

Rabbim sözü altınla yarıştırmak için

Ses verdi rubaiye

Bekir Sıtkı’yla

Ne Geç Ne Erken

Aşk eski

asırlar boyu hülyası yeni

İmzası

adanmak ya da sonsuz beğeni

Şair dövünür

“sevmek için geç” derken

Ben görmedim asla

“henüz erken” diyeni

Rubaide sözü edilen şair kimdir?

Minber

Dünyadaki cennet denilen yer

burası

Aşkın "talâ al bedr"ini

söyler burası

İslamiyet’in

sevgili Peygamberinin

İnsanlığa seslendiği minber

burası

Rubaide sözü edilen şehir hangisidir?

"Şiirin bazısında hikmet vardır." (Müslim, Edeb, 90)

Bilgeliğin Dili

Şairde rüya

aşkı yazan mimardır

Ellerde kalan gül suyu mısralardır

Dünyada kahır

dilde zehir

sözde sihir

Hikmette şiir

şiirde hikmet vardır

Gizlenmiş

Her çizgide,

ayet ayet

izlenmekte

Varlıkta tecellileri

gözlenmekte

Bir kez daha yakmamak için

Tur Dağını

Hikmet denilen perdede gizlenmekte

Bir merhaleden güneşle deryâ görünür

Bir merhaleden her iki dünyâ görünür

Son merhale bir fasl-ı hazandır ki sürer

Geçmiş gelecek cümlesi rü'yâ görünür

Yahya Kemal (1884-1958)

Yalnızlık

Gül saksılarında fesleğen yalnızlık

Eğlencede ben, kaygıda sen, yalnızlık

Boy boydur, türlü türlüdür, en çetini

Eş dost, konu komşuyla gelen yalnızlık

Cemal Yeşil (1900-1977)

Yeryüzüne tohum gibi saçmışım ölülerimi

Kimi Odesa’da yatar, kimi İstanbul’da, Prag’da kimi.

En sevdiğim memleket yeryüzüdür,

Sıram gelince yeryüzüyle örtün üzerimi.

Nâzım Hikmet (1902-1963)

Gönülsüz

İma ediyor gitmemi sessizce hekim,

Yer bilmediğim yer, yolu hiç gitmediğim

Çoktur tanıdık oysa öbür dünyada,

Gitmişti hep onlar da gönülsüz nitekim

Tahsin Banguoğlu (1904-1989)

Rüzgâr

Rüzgâr, uçurup Âdem’i Havva’ya götür!

Mecnunu, kanatlarında Leyla’ya götür!

Lakin ya getir Kubbe-i Hadra’yı bana

Yahut beni al, Kubbe-i Hadra’ya götür.

Arif Nihat Asya (1904-1975)

Anlar

Bir aynada bambaşka cihanlar gördüm

Geçmiş gelecek bir sürü canlar gördüm

Bazen da zamanlarla geçen ömrümde

Bir asra sığarmış gibi anlar gördüm

Asaf Hâlet Çelebi (1907-1958)

Bir bahçede kuşlar, kelebekler ve bahar,

Bir gizli buhurdandaki baygın kokular,

Her şey bizi çekmekte visâl âlemine;

Ya Rab! Niye her şey bu kadar davetkâr!

Fuad Bayramoğlu (1912-1996)

Rubai

Ömrün o büyük sırrını bir gör bak da

Bir tek kökü kalmış ağacın toprakta

Dünya ne kadar tatlı ki binlerce kişi

Kolsuz ve bacaksız yaşayıp durmakta.

Orhan Veli Kanık (1914-1950)

Kimde

Derler ki bilinmez para, iman kimde

Kimdir vatanın hadimi, ünvan kimde

Yokmuş ne çıkar zirvede bir nebze beyaz

Alçaklara kar yağdı ya her mevsimde

Cahid Öney (1924-2020)

Bekliyorum

Bir pembe ışıksın vuruyorsun cama heey!

Derhâl diyerek şıp geleceksin ama, heey!

Yıllar yılı sahilde durup bekliyorum

Bir canlı balık örneği düş oltama heey!

Feyzi Halıcı (1924-2017)

döne döne sonbahara ulaştı yorgunluğum

uzaktan ölümün çanlarını duyuyorum

geceler uzadı sabahlar olmak bilmiyor

sürekli alacakaranlıkta hanidir ruhum

Attilâ İlhan (1925-2005)

Sessizliğe bir yepyeni ses vermeliyiz
Hissizliğe bir canlı heves vermeliyiz
Şimşekle yakıp da her kararmış kalbi
Bir yıldırım aşkıyla nefes vermeliyiz

Niyazi Yıldırım Gençosmanoğlu (1925-1985)

Her Sevmede Şimşek Gibi Çaktık Geçtik

Her sevmede şimşek gibi çaktık geçtik

Sönmüş nice volkanları yaktık geçtik

Aslında şu dünya denilen sahneye biz

Çıktık diyemem sadece baktık geçtik

Ümit Yaşar Oğuzcan (1926-1984)

Aşk Efsanesi

Leyla dediler; gönlümü açtım sana ben

Sevda dediler; ömrümü saçtım sana ben

Beyhude yanar sonunda Mecnun’a cihan

Baştan bırakıp kendimi kaçtım sana ben!

Bekir Sıtkı Erdoğan (1926-2014)

Rubai

yük gemileri geçti, biz uzaktan dolduk boşaldık

önce yıldık yükten ve şilepten korkuyla ufaldık

ama bizdik denize maviyi gemiye yükü veren

hızlandı sonumuz hızlandı iyice, yani çoğaldık

Turgut Uyar (1927-1985)

Acı

Artık yüzü gülmeyen masallar acıdır

Sevdayı fısıldamazsa fallar acıdır

Bir kahkaha duymazsa karanlıklardan

Güller kuru, aşk öfkeli, ballar acıdır

Talât Sait Halman (1931-2014)

Gönlümde açan goncada bülbül sesi var,

Her nağmede bir taze bahar neş’esi var.

Sonsuzluğun idraki olan noktadayım;

Ömrümde hazan mevsiminin gölgesi var.

Yılmaz Karakoyunlu (1933-2024)

Ak saçlarımız ömrümüzün meyvesidir.

Alnımdaki kıvrımları hüznün sesidir.

Gövdemde benim hep çoğalan ağrılarım,

Geçtikçe yanımdan ölümün gülmesidir!

Ahmet Metin Şahin (doğ. 1935)

Çöllere Kon

Uçtunsa eğer kendine has yerlere kon…

Layık sana, ellerden uzak güllere kon…

Dostum, adalardan modalardan bize ne?

Her zerresi Leyla doğuran çöllere kon.

Kenan Seyithanoğlu (1937-2013)

İstek dolu, mânâ dolu sümbül gibiyiz

Gülşende açılmış yeni bir gül gibiyiz

Ârif Hoca’dan beş on rubai okuduk

Dostlar arasında şimdi bülbül gibiyiz

Aydil Erol (1938-2023)

Kalbim ne büyük, tatlı emeller yeridir!

Tutsam diye koştum senelerden beridir.

Akşam uzayan gölge, benim gayelerim;

Ömrüm, şu tükenmiş güneşin benzeridir...

Ekrem Kılıç (1944-2018)

Sade Kahve

Billâhi şiir pes dedi söz geldi dize

İmrendi gönül sahibi kim varsa bize

Yâranla bugün sohbetimiz bal gibidir

Ey kahveci gel katma şeker kahvemize

Beşir Ayvazoğlu (doğ. 1953)

Gözlerimiz

Hülyana dokundukça ışır gözlerimiz

Bir kuş gibi sevdanı taşır gözlerimiz

Gündüzleri renksiz ve ışıksız görünür

Lakin gece ay parçasıdır gözlerimiz

Ahmet Ziya Kahraman (doğ. 1987)

Karşımdaki müstakbelim ondan da harap.

Hâl ortada, bir çöl ki, sudan vazgeçtim,

Yok ye’simi aldatmaya bir damla serap

Kâfirsen, ateş ve put seversen yine gel;

Girmez ki umutsuzluk dergâhımıza…

Yüz tövbeni bozsan bile gel, sen yine gel.

Kimsen, ne isen, her kim olursan yine gel

Kâfir bile olsan, puta tapsan yine gel

Gel, burda arın, kurtul umutsuzluktan

Kaç yüz keredir tövbeni bozsan yine gel.

Hakk’ı tanımıyorsan, ateşe tapıyorsan, puta tapıyorsan, gene gel.

Bu bizim dergâhımız umutsuzluk dergâhı değildir.

Yüz kere tövbeni bozmuşsan gene gel!