Erzincan’ın Kemaliye ilçesine bağlı tarihi Eğin (Kemaliye) beldesinde kapılar hâlâ konuşuyor. Kapıçar Mahallesi’nde geçmişten bugüne ulaşan geleneksel kapı tokmakları, bir dönemin zarif iletişim biçimini günümüzde de yaşatıyor.
Her tok sesin bir anlamı var bu evlerde. Eskiden zile basılmazdı; çünkü kapı tokmağının çıkardığı ses, gelen kişinin kim olduğunu anlatırdı. Kalın ve tok bir ses duyulduğunda ev halkı bilirdi: “Bey gelmiş.” İnce ve zarif bir çınlama ise “Hanımefendi kapıda,” dercesine yankılanırdı duvarlarda.
Bu tokmaklar sadece bir kapıyı çalmakla kalmaz, adabıyla da mesaj verirdi. Ev halkı gelen sese göre kendini hazırlar, misafiri karşılamaya gönlünü de katardı. Çünkü bu tokmaklar bir kültürü taşır, bir niyeti fısıldar. Gelen sadece içeri girmek istemezdi; ait olmak, saygıyla karşılanmak arzusu da taşırdı.
Bugün çoğu yerde zil sesi yankılanıyor evlerin önünde. Ama Eğin’de hâlâ tokmaklar konuşuyor. Bu ses, sadece geçmişin değil, unutulmaya yüz tutmuş bir nezaketin de yankısı aslında.