Bölüm 3
Bugünkü Bana Son Söz…
Artık söyleyeceklerimin çoğu nasihat değil; kendime tuttuğum bir muhasebe aynası…
Belki bugün her şey yolunda gitmiyor. Belki yorgunsun. Belki kırgınsın. Belki de içinden hiçbir şey yapmak gelmiyor. Ama vazgeçme. Çünkü insanı hedefe ulaştıran şey, hiç düşmemesi değil; her düştüğünde yeniden ayağa kalkabilmesidir. Unutma, kara gün kararıp kalmaz.
Şimdilik bu kadar…
Belki yıllar sonra bu satırları yeniden okuduğunda, bugünkü kendinle yeniden karşılaşacaksın.
Ve o gün geldiğinde, geriye dönüp baktığında keşke daha çok anı biriktirmiş olsaydım deme. Henüz zamanın ve sağlığın varken güzel günlerin kıymetini bil. Çünkü insan ömrünün sonunda, ne kadar para kazandığını değil; kiminle güldüğünü, kimi sevdiğini ve hangi anıları kalbine emanet ettiğini hatırlar. Hayatın en büyük serveti, geriye dönüp tebessüm ettiren hatıralardır.
Bir sonraki mektubu henüz tanışmadığım yaşlılığıma yazacağım. Eğer Rabbim o günleri nasip ederse, bu satırları okuyacak olan kişi bugünkü ben değil; bugünkü tercihlerimin şekillendirdiği ben olacak.
Bu zarfı şimdi usulca kapatıyorum. Sırada, ömrün akşamına bırakılmış son mektup var…
(Devamı Pazartesi…)
Buğra Topal
